کتابداران فردا

رصد یک همایش ملی انجمنی-قسمت آخر

وقت استراحت تمام شد و زمان پخش فیلمها رسید. ترجمه فیلم هیرشون با صدای آقای عمرانی و فیلم خانم تیلت با صدای خانم درخوش پخش می شد. در بیرون سالن، دوستان اجرایی در تدارک آماده کردن ناهار بودند. میز و صندلی ها چیده می شد. یک امار گرفتیم و دیدیم غذا کم است! بلافاصله 50 غذای دیگر سفارش دادیم. کم کم بخش اول همایش تمام شد و جماعت به بیرون آمدند. اساتید را به اتاق وی آی پی منتقل و غذا را برایشان بردیم. دوباره غذا کم آمد! لیست ما با غذاها همخوانی داشت ولی جمعیت بیشتر و بیشتر میشد! به نظر میرسید مراجعان عادی کتابخانه هم آمده بودند ناهارشان را با ما صرف کنند! در ورودی سالن را بستیم تا غریبه نیاد داخل! دوباره غذا کم آمد و مجدداً سفارش دادیم غذا بیاید. دیگر خیالمان راحت شد. همه ناهار داشتند و دیگر کمبودی نبود. 

باید به جلسه دیگری در دانشگاهمان می رفتم. از دوستان خداحافظی کردم و رفتم دانشگاه. جلسه تا ساعت 5 طول کشید. دلم شور همایش را میزد. نکند کمبودی یا مشکلی باشد؟! بعد از جلسه بلافاصله عازم کتابخانه ملی شدم. ولی در ترافیک سنگین اتوبان حقانی ماندم! ساعت شش رسیدم به کتابخانه. با عجله خواستم بروم داخل که دیدم خانم پاکدامن گوشه ای ایستاده! گفتند که همایش خیلی وقت است تمام شده. متاسفانه شارژ گوشی م تمام شده بود و نشد با ایشان تماس بگیرم. رفتیم دفتر انجمن تا بقیه وسایل را جمع و جور کنیم.

خانم یوسفی هنوز در دفتر انجمن بود. جالب بود که تعریف میکردند تا سالن را تمیز نکردند آن را تحویل ندادند. متاسفانه پوست تخمه، بطری خالی آب معدنی، دستمال کاغذی مچاله شده، خبرنامه های پاره شده و ....زیر صندلی ها افتاده بود. گویی برخی کتابداران نجیب ما، به پارک و تماشای سیرک آمده بودند که این همه زباله را نثار نموده بودند! خلاصه صحنه های شگفت انگیزی بود! به هر تقدیر، خسته و فرسوده هر سه نفر کتابخانه ملی را ترک کردیم.

در مجموع همایش، گذشته از همه مسائل اجرایی اش و محدودیتهای شدید مالی، ثمرات متعددی داشت. اول اینکه مباحث علمی بدیع و تازه ای مطرح شد. مقالات چندین جلسه بررسی و کاویده شده بودند. بعد از مدتها جمع کثیری از کتابداران و اساتید را کنار هم دیدیم. توانستیم از راه دور با متخصصان حرفه، ارتباط بگیریم. در هر صورت، علی رغم همه نقاط ضعف و قوتی که داشت، تجربه بزرگی بود که نصیب انجمن شد. در انتها لازم است از تمامی دوستان، دانشجویان و اساتیدی که کمک کردند این همایش برگزار شود تشکر و قدردانی شود. به خصوص دانشجویان دانشگاه خوارزمی که همه توان خود را در طبق اخلاص گذاشتند و خود را وقف انجمن کردند و نیز آقای دکتر زین العابدینی و آقای عمرانی عزیز که نقش اساسی در کنترل استرسهای ما داشتند. برای همه این بزرگواران آرزوی سلامتی و توفیق داریم. انشاله همایشهای بعدی، باشکوهتر و بهتر برگزار شود.

نویسنده : Amir Reza Asnafi : ٩:۱٦ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٥ بهمن ۱۳٩۱
Comments نظرات () لینک دائم