کتابداران فردا

بی جهت نیست که ایشان به بزرگی نامند

مراسم بزرگداشت استاد کتابداری ایران (دیگر نمیگویم مادر یا پدر که بعداً دوباره نگویند فلانی بیکار است و برای همه پدر و مادر می تراشد!) دیروز در موقوفه مرحوم افشار برگزار شد. وقتی اسم پوری سلطانی می آید برای ما که هنوز اول راهیم، برچسب بزرگ خدمات فنی و توضیحات جامع و مفصل آن به چشم می آید. برای دیگران که عمری با او زیسته اند، سختی، مقاومت، تلاش، پشتکار، مهربانی و سخاوت در علم. هیچکس یک شبه به بزرگی نرسیده. نه استاد انصاری، نه استاد سلطانی و نه هیچ یک از بزرگان. همه با خون دل و زحمت به اینجا که می بینیم رسیده اند و چه مشقتها کشیده اند. ما شاید یک دهم آن سختی ها را هم نکشیده ایم. در روزگاری که نه تلگرامی بود و نه وایبر، این بزرگواران کتابها را با تمام وجود تحلیل می کردند و عاشقانه به کتابداری می پرداختند.

دیشب بعد از مراسم با خودم فکر کردم چرا به این گونه بزرگداشت ها می رویم؟ یک عکس یادگاری برای پز دادن؟ خود را مطرح کردن؟ دیدن خطوط چهره اساتید که نشان از زحمات آن ها دارد؟ گرفتن تجربیاتشان؟آموختن بیشتر؟ کدام؟ همان دیشب کتاب زندگی پرویز پرستویی را میخواندم. واقعاً از ته دل غصه میخوردم که چنین فردی چه سختی هایی کشیده تا الان به این درجه از محبوبیت و شهرت رسیده. حتما باید این گونه افراد را خواند و از تجربیاتشان بهره برد. باید ورق زد و بارها خواندشان. قبل از اینکه در کتابخانه ابدی، قرار گیرند و دیگر دسترسی بهشان مقدور نباشد. تحمل، خلاقیت، علاقه، پشتکار همه چیزی است که در زندگی این بزرگان میتوان دید چه کتابدار و چه غیر کتابدار. پس بی جهت نیست که ایشان به بزرگی نامند چون که این نام همه از کوشش و سختی دارند

نویسنده : Amir Reza Asnafi : ٢:٢٠ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱٩ خرداد ۱۳٩٤
Comments نظرات () لینک دائم