کتابداران فردا

دیار هندوها (3)

صبح روز پنجشنبه، 26 نوامبر، روز اول کنفرانس بود. بعد از صرف صبحانه با سرویس همایش رهسپار آنجا شدیم. در محل ثبت نام 300 دلار از ما گرفتند و زیر بار تخفیف هم نرفتند! جلوی اسمم را امضا کردم و بعد آی دی کارتم را دادند که به گردنم آویزان کنم. بسته فرهنگی شان هم در یک فولدر بود. گفتند چون شب قبل به همسرتان کوله پشتی دادیم دیگر به شما تعلق نمی گیرد! کمی صبر کردیم تا دکتر زین العابدینی و دکتر قاضی هم آمدند. آنها هم ثبت نام کردند و بعد از انداختن چند تا عکس یادگاری با بنر بزرگ کول نت به سالن همایش رفتیم و درست در ردیف دوم نشستیم. افتتاحیه همایش چند سخنران داشت. دکتر پی کی جین دبیر اجرایی، دکتر کرشمر رئیس علمی همایش، دکتر گانگولی از اساتید کتابداری هند، دکتر رائو سردبیر مجله کول نت و رئیس دانشکده توسعه اقتصادی که همایش آنجا برگزار می شد. اکثر این افراد به حضار خیر مقدم گفتند ولی به نظرم سخنرانی دکتر رائو از همه منطقی تر آمد. از نظر او علم سنجی با چالش کمیت گرایی مواجه شده و فقط به شمردن تعداد آثار و نیز استنادها می پردازد. در حالیکه از کیفیت آثار علمی و نیز ارتباط بین پژوهش و صنعت غافل شده است. تمامی سخنرانی ها از طریق وب کست در یوتیوب پخش می شد و هم اینک نیز قابل دانلود است.

بعد از سخنرانی ها که چیزی حدود یک ساعت طول کشید به هرکدام از مسئولان همایش یک دسته گل و تندیسی داده شد. بعد نوبت پذیرایی رسید که در بیرون از سالن همایش بود. در حین بیرون رفتن آقایی را دیدم که خیلی شبیه ایرانی ها بود. رفتیم جلو و سلام کردیم. تا گفتیم حال شما چطوره؟! و طرف با زبان خودش صحبت کرد فهمیدیم اشتباه کردیم و گویا تنها ایرانیان حاضر در کول نت امسال فقط ماییم! او و چند نفر از دوستانش از کشمیر آمده بودند. تیپ و ظاهرش کاملاً شبیه ایرانی ها بود و ما فکر کردیم هموطنان ما از دانشگاههای دیگر ایران هستند. پذیرایی شامل نسکافه، کمی کیک، آب معدنی و یک سمبوسه بسیار تند بود. کیک که بسیار چرب بود و نخوردم ولی سمبوسه تند جای شما خالی خیلی چسبید!

تا قبل از شروع همایش سری به بخش پوسترها زدیم. واقعاً برخی کارها خیلی ابتدایی بود و قدیمی! بیشترشان هم فقط داده هایی از اسکوپوس یا وب آف ساینس استخراج کرده و چند تا نمودار از آن در آورده بودند. در آنجا واقعاً غبطه خوردم به هوش دانشجویان خودمان و کیفیت بالایی که کار آنها دارد. واقعاً برخی از مقالات اصلا و ابدا در حد یک همایش بین المللی نبود. بخش غرفه های ناشران و نمایشگاهها هم فقط یک بخش اضافی بود. چون ارزش افزوده ای نداشت و غالباً هم خالی بود. حتی غرفه تامسون رویترز هم سرویس خاصی به مخاطبان نمی داد. بعد از بیست دقیقه تنفس به سالن همایش بازگشتیم و سخنرانی ها را می شنیدیم. یک نکته جالب این بود که سخنران کلیدی مثل لامیر از فرانسه یا مارتین میر از آلمان اصلا توجهی به پنل نداشتند که مرتب اعلام می کردند وقتشان تمام شده! دکتر گرانت، یک انگلیسی بسیار مقرراتی در هر ده ثانیه کاغذ وقت تمام است را بالا می گرفت! ولی انگار نه انگار! بیشتر سخنرانها بیشتر از حد وقتشان صحبت می کردند و این جالب نبود. تقریباً همه نشستها همراه با پرسش و پاسخ بود و نشان میداد بیشتر مخاطبان در سالن حواسشان جمع است و روحشان جای دیگری نیست!

از آنجایی که چمدان ما در روزی که به فرودگاه دهلی رسیده بودیم احتمالا توسط کارگران گرامی فرودگاه پاره شده بود همراه با یکی از کارکنان اجرایی همایش به داخل شهر رفتیم تا جایی را برای تعمیر چمدان پیدا کنیم. بنابراین برخی سخنرانی های عصر را نبودیم. جای بسیار کثیف، شلوغ و در هم و سرشار از صدای بوق و دویدن سگهای مختلف! چمدان را به تعمیرکار سپردیم و طی کردیم که 180 روپیه فقط بگیرد. بعد از آنجا گریختیم و به محل برگزاری همایش رفتیم. عصر، برنامه فرهنگی همایش بود و هندیها اشعار معروف خود را میخواندند. بعد از مراسم، شام را که شامل سیب زمینی سرخ کرده و پنیر کباب شده و سایر مخلفات تند و اسپایسی بود صرف کردیم. سر میز ما دکتر ولتمن نشسته بود و راجع به مسائل مختلف از جمله تاریخ علم صحبت کردیم. این آقای ولتمن فرد بسیار جالبی هست که بعداً راجع به او صحبت خواهم کرد. خلاصه روز اول همایش تمام شد و خسته و له و لورده به مهمانسرا بازگشتیم.

نویسنده : Amir Reza Asnafi : ٢:٤۳ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱٠ آذر ۱۳٩٤
Comments نظرات () لینک دائم