کتابداران فردا

ترویج مطالعه در سکوت و انفعال

بحث خواندن و سرانه مطالعه یکی از بحثهای برنامه پر کن و جذاب رسانه ای است که هرگز پایانی بر آن نخواهد بود و آنقدر صاحب نظر و متخصص و غیر متخصص در این زمینه قلم فرسایی داشته اند که به نظر نمی رسد هرگز به خاتمه ای برسد. ولی به هر حال باید معترف بود که بحث مهمی است و باید هر تلاشی کرد تا جامعه به اهمیت خواندن و بالندگی پی ببرد. ایده ها و طرحهای قابل توجه و خوبی هم طی سالهای اخیر اجرا شده است که از نمونه آن طرح عیدانه کتاب را می توان نام برد.طرحی که باعث رونق بخشیدن به کتابفروشی ها شده و جنب و جوشی را بین اهالی کتاب و کتابدوستان راه انداخته است. کنار این طرح، بحث کتاب عیدی دادن هم از موارد قابل توجهی بود که مطرح شد. زمینه سازی یک فرهنگ سالم و خوب در جهت ترویج مطالعه. بسیاری از بزرگان فرهنگ و علم، پیام هایی دادند  و جامعه را به کتاب عیدی دادن تشویق کردند که به جای پول نقد، به یکدیگر کتاب هدیه و عیدی بدهیم. این قضیه در رسانه های اجتماعی انعکاس گسترده ای داشت ولی یک نکته جای شگفتی را نشان میداد و آن سکوت جامعه کتابداران در قبال این مساله بود. اگر ما کتابداران پذیرفته باشیم که یکی از پایه های تمدن مکتوب و ترویج فرهنگ مطالعه هستیم پس باید فعالانه تر نقش خود را ایفا کنیم. گویی برایمان بهره گرفتن از فرصت رسانه ای مهم نیست. نه پیامی از سوی کتابداران منتشر شد، نه پویشی (کمپین) تشکیل گردید و نه اساساً دنبال فعالیت خلاقانه چشم گیری در این زمینه بودیم گویی انگار خود را به عنوان یکی از قسمتهای هرم ترویج فرهنگ مطالعه فراموش کردیم یا خود را به فراموشی زده ایم. شاید هم انگار ما باید با شروع تعطیلات نوروز رسماً کارمان را تعطیل کنیم و مثل بقیه نهادها برویم دنبال گشت و گذار و تفرج! بی تفاوتی عجیب و سکوت عجیب تری در این زمینه رواج داشت و این انتقاد بر ما وارد است که چرا دور ا زجامعه ایم. انگار با سکوت میتوان جامعه را کتابخوان کرد. باور کردیم تعاملات با جامعه اندک است و همه چیز را فقط در دایره حوزه و رشته مان می بینیم. اگر کتابخانه را به عنوان نهاد اجتماعی می خوانیم و می خواهیم باید اجتماعی تر هم عمل کنیم. این رسالت فقط در انحصار نهادها نیست هر کدام از ما از حقیر نگارنده تا تک تک کتابداران در این زمینه مسئولیم. چه خوب است فقط به نوشته ها و کارهای پژوهشی مان که آن هم بیشتر مصرف درون حوزه ی دارد ننازیم و بیشتر با جامعه در آمیزیم. اگر بخواهیم کمرنگ باشیم و از جامعه دوری کنیم کمرنگ و کمرنگ تر و در نهایت، محو خواهیم شد!

نویسنده : Amir Reza Asnafi : ٤:٤۳ ‎ق.ظ ; جمعه ۱۱ فروردین ۱۳٩٦
Comments نظرات () لینک دائم