کتابداران فردا

چون نيک بنگری...

... قرارنبود که فعلا ما درخدمت شما باشيم.اما يک اتفاق دردنيای کتابداری ايران سبب شدتا مجددا مطالبی را ذکرکنيم.

هفته گذشته نامه ای سرگشاده به گروه خبری فرستاده شد که درآن انتقاداتی شديد به اساتيد کتابداری ايران وارد شده بود.ظاهرايکی ازاساتيد کتابداری دريکی ازدانشگاههای کشور اعلام ميکند که امريکا مانع چاپ مقالات اساتيد ايرانی درآی.اس.آی ميشود.آقای علی.م درکاوشهای خود به اين مطلب رسيده که اخيرا   مقاله ای ازيکی ازاساتيد دراين نشريه به چاپ رسيده و ادعای عدم وجودمقالات ايرانيان را رد کرده است.به دليل طولانی بودن نامه ازانتشارآن معذوريم.اما اين نامه جنجالی را درگروه خبری به پاکرد.با هم جواب آقای م.ح را به اين نامه سرگشاده ميخوانيم.البته اعلام ميکنيم که کتابداران فردا درباره اين نامه-کاملا بيطرف هستند: 

نامه سر گشاده آقای م (منتقد ؟) را خواندم . بازهم احساس كردم كه هنوز با جوامع علمي كه شيوه صحيح نقد و انتقاد در آنها رايج است فاصله زيادي داريم. متاسفانه ماها هر موقع كه بخواهيم يك كار مثبتي انجام بدهيم. آن كار اصلاحي را به صورتي انجام مي دهيم كه نتيجه منفي به بار مي آورد. آيا اسم بردن از يك شخص يا دو شخص مي تواند يك مشكل اجتماعي؟ را حل كند. آيا ما هنوز هم به دنبال مارك زدن به اين و آن هستيم. آيا در يك گروه بحث علمي به دنبال تسويه خرده حسابهاي بعضا شخصي هستيم. اصلا بر فرض اينكه اساتيد گفته باشند آمريكا مقالات ايراني را در مجلات آي اس آي تحريم كرده است , چه ربطي به گروه بحث علمي دارد. چرا به دنبال اين نيستيم كه چرا سهم ما در مقالات آي اس آي كم است. چرا وقتي كه خودمان نمي نويسيم, منتشر نمي كنيم, جايگاه خود مان را ارتقا نمي دهيم . خود مان را سرزنش نمي كنيم. ولي در مورد گفته هاي ديگران حرف و حديث در مي آوريم.علاوه بر همه اين ها, هر محفلي داراي لفظ و اصطلاحات خاص خود مي باشد. بنابراين همه ما ها موظف هستيم كه شيوه بيان, و الفاظ خود را كنترل كنيم تا! مبادا يك گروه بحث كه براي بحث علمي بوجود آمده است و پديدآوران آنها صادقانه تلاش مي كنند و اعضاي آن وقت خود را صرف خواندن مطالب آن مي نمايند , تبديل به يك منبع اختلاف و درگيري هاي لفظي يا خداي ناكرده ترور شخصيت ديگران شود. ما ها موظفيم كه به همه پيشكسوت ها و اساتيد خود احترام بگذاريم, هرچند كه با آن ها اختلاف نظر داشته باشيم (البته اين در مورد همه صادق نيست و همه اساتيد ما داراي تجربه هايي هستند كه قابل احترام و تحسين مي باشد) . چرا كه ما هم روزي به عنوان پيشكسوت از دوستان خود انتظاراتي خواهيم داشت. بياييد باهم و دست در دست هم در راه پيشرفت علمي كشور و حرفه خود تلاش كنيم. به نظر مي رسد كه در طول تاريخ به حد كافي از همديگر خرده گرفته ايم,‌همديگر را سركوب كرده ايم و به حد كافي از قافله رشد و پيشرفت عقب افتاده ايم. زماني ما پرچمدار علم بوده ايم و همين اختلافات و عدم احترام به سرآمدان علمي خود, مارا به روزي انداخته است كه نبايد مي بوديم.

جواب دکتر فتاحی را ميتوانيد مشاهده نمائيد:

 

با سلام بر همه.

پاسخهای آقای مرادی در موارد بسیار قانع کننده است. دغدغه ایشان دغدغه بسیاری از کتابداران کشور است. ریشه یابی علل مشکلات در جامعه کتابداری باید با رویکرد منطقی و بدون سوگیری انجام شود. در بررسی جایگاه اعضای هیئت علمی این رشته هم باید وضعیت کلان کشور را در نظر گرفت.

در کنار حرکتهای کمی و بعضا سطحی در آموزش کتابداری و نیز در پژوهش و تالیف یا ترجمه کتاب باید به این نکته اشاره کرد که آثار خوبی هم انتشار یافته است که خوراک آموزشی و نظری دانشجویان را فراهم کرده است. باید تلاش کرد تا آثار خوب بیشتر انتشار یابد و اعضای هیئت علمی شایسته تشویق شوند. شاید انجمن در این موارد بتواند اثربخش باشد. من از ناشارن کتابداری در ایران همواره خواسته ام کتابهای زیر چاپ خود را به کمیته ای از داوران بدهند تا کیفیت آن آثار را کنترل کنند.

حرفهای زیادی برای گفتن دارم که در زمانهای مناسب به آگاهی همه همکاران و دانشجویان خواهم رسانید. وظیفه همه ما تلاش مثبت و دائمی برای بهبود وضع موجود است. انتقادهای سازنده و منطقی و بدون بزرگنمایی و یا مخرب همیشه با استقبال روبرو خواهد شد.

ضمنا هدف فعالیتهای امثال آقای مهموئی و دیگران برای آشناکردن بخشی از جامعه کتابدار است که احتمالا هنوز از امکانات پایگاهها و اینترنت اطلاع ندارند و شاید معرفی سایتها (که کسل کننده به نظر می رسد) برای آنها مفید باشد.

 

نویسنده : Amir Reza Asnafi : ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱۸ خرداد ۱۳۸۳
Comments نظرات () لینک دائم