کتابداران فردا

اینجا سنگاپور، فقط چند ساعت تاایفلا

از دیشب، لحظات پر تنش و پر استرسی را سپری کردیم. از کمی دیر راه افتادنمان به سمت فرودگاه امام خمینی و اتوبان را اشتباهی رفتن، تا گرفتاری در صف طولانی و فشرده گرفتن ارز در فرودگاه تا تاخیر دو ساعته ای که به پروازمان خورد باعث شد از هشت ساعت پرواز تا کوالالامپور را حدودشش ساعت خواب باشیم!

ولی پرواز خوبی بود و تقریباً نیمی از خستگی ها از تنمان به در رفت. ولی غافل بودیم که چه رویدادهایی سر راهمان است. در هواپیما، ال سی دی مقابلمان مسیر رفتن به مالزی را روی نقشه نشان میداد و هر لحظه، مناطقی را که از روی آن عبور میکردیم می دیدیم.بالاخره هواپیما حدود ساعت دو در مالزی به زمین نشست. اختلاف ساعت ایران و مالزی چهارساعت و نیم است که آنها جلوتر از ما هستند. بعد از طی تشریفات اولیه، چک کردن گذرنامه و دریافت چمدان ها، منتظر نماینده آژانس مسافرتی شدیم تا ما را به ترمینال اتوبوس برای عزیمت به سنگاپور ببرد. 

البته خانم دکتر صمیعی و خانم تیمورخانی را هم دیدیم که احتمالاً آنها با پرواز دیگری به سنگاپور رفتند. به موقع به اتوبوس رسیدیم و رهسپار سنگاپور شدیم. هوای شرجی و نخلستانهای کنار جاده، ما را یاد هوای اهواز می انداخت. اتوبوس ما فقط چند مسافر هندی و مالزیایی داشت و بسیار آرام و راحت بود. در بزرگراههای به سمت سنگاپور، مسیر بسیار سرسبز بود و احساس خستگی به ما دست نمیداد. مانیتور روی صندلی، امکان انتخاب تماشای فیلم، کارتون، فیلمهای مستند علمی و گوش کردن به موسیقی و تماشای تصاویر مناظر تاریخی را فراهم می کرد و باعث میشد گذر زمان را حس نکنیم. بعد از گذشتن از مرز مالزی، وارد کشور سنگاپور شدیم که در آنجا وارسی گذرنامه ها و مدارک، در مرز کمی طول کشید و باید خیلی حوصله میکردیم و همین حوصله زیاد باعث شد از اتوبوس خود جا بمانیم!

در این هوای شرجی منتظر اتوبوس بعدی شدیم و با آن به مقصد خود رسیدیم ولی نماینده آژانس سفری که قرار بود ما را به هتل ببرد نبود! تلفنی پیدا کرده به او زنگ زدیم و گفتیم چه کنیم! گفت که نمیتواند بیاید و خودتان با تاکسی بروید! قیمت تاکسی تا هتل ما 50 دلار بود! یکی دو عابر توصیه کردند با مترو یا ام آر تی برویم. دو کارت ام آر تی خریده و دو ایستگاه بعد به مقصد رسیدیم. الان هم حدود دو بامداد به وقت سنگاپور هست و کم کم باید استراحت کنیم تا به ثبت نام بزرگترین همایش کتابداران یعنی ایفلا برسیم. 14 ساعت روی هوا و زمین بودن، آدم را درب و داغان و له می کند! انشاله بقیه مطالب باشد برای فرداشب.

نویسنده : Amir Reza Asnafi : ٩:٢٦ ‎ب.ظ ; شنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩٢
Comments نظرات () لینک دائم